Een scatterometer is een actief radarsysteem voor het meten van 'ocean surface stress'. Zo'n stress is grofweg het verschil tussen wind en de onderliggende oceaanstroming. Behalve in gebieden met grote oceaanstromingen, zoals bij de Agulhas stroming ten zuiden van Afrika, kan het effect van stroming verwaarloosd worden, waardoor de scatterometer gebruikt kan worden om wind langs het zeeoppervlak te meten.
Een scatterometer richt een radar (C-band of Ku-band) via verschillende richtingen op het ruwe zeeoppervlak. De mate van weerkaatsing geeft informatie over de wind en hangt af van twee factoren - de grootte van de oppervlaktegolven van de oceaan en hun oriëntatie ten opzichte van de voortplantingsrichting van de radarpuls van de scatterometer. De eerste is afhankelijk van de windstress en dus ook de windsnelheid aan het wateroppervlak, terwijl de tweede gerelateerd is aan de windrichting. Daardoor kan de scatterometer worden gebruikt voor het afleiden van zowel de windsnelheid en-richting. De C-band radar gaat beter door wolken, terwijl de Ku-band beter in staat is om lage windsnelheden te meten. Scatterometers blijken hoge windsnelheden, bijvoorbeeld bij cyclonen, enigzins te laag in te schatten. Hier is dan ook een calibratie voor nodig.
Scatterometers hebben naast windmetingen ook andere toepassingen, zoals het meten van de omvang en hoeveelheid zeeijs, en landtoepassingen zoals het op regionale schaal monitoren van landijs, regenwouden en woestijnen.
Op dit moment zijn de MetOp-satelliet en de Oceansat-2 satelliet uitgerust met een scatterometer. De QuickSCAT-satelliet (zie een satellietbeeld ervan hieronder) heeft in 2009 voor het laatst windmetingen gedaan en de ERS-2 missie is in juli 2011 beeindigd.
QuickSCAT-beeld van de orkaan Howard, langs de zuidkust van Mexico. Zowel de windrichting als de windsnelheid zijn met de scatterometer bepaald.
