Satellite Laser Ranging (SLR)

Een satelliet beweegt zich nooit precies in een circulaire of elliptische baan om de aarde. Door de heterogene massaverdelingen binnen de aarde zal de afstand tot de aarde iets veranderen. Zo zal de satelliet boven een gebergte even naar beneden worden getrokken om vervolgens weer in de nominale baan uit te komen.

Indien men dus de positie van de satelliet weet, heeft men een extra informatiebron over het zwaartekrachtsveld van de aarde. Tot de lancering van de CHAMP-satelliet (2000) was Satellite Laser Ranging (SLR) één van de belangrijkste meetmethoden om de grootschalige effecten van het aardse zwaartekrachtsveld in kaart te brengen. Bij SLR wordt met behulp van een laser vanaf de aarde de afstand tot de satelliet gemeten. De satelliet heeft dan doorgaans reflectoren aan boord. Bij meerdere van dergelijke afstandsmetingen kan de positie van de satelliet bepaald worden. 

Shimosato Satellite Laser Ranging station 

De LAGEOS-satellieten zijn speciaal voor dit doel gelanceerd (1976-heden en 1992-heden). Zij zijn rond van vorm, vliegen op een grote hoogte (5900 km) en zijn helemaal bedekt met retro-reflectoren (spiegels). Op deze manier kan de afplatting van de aarde nauwkeurig bepaald worden. Ook kan bij een bekende positie van de LAGEOS-satelliet plaatbewegingen in kaart worden gebracht door afwijkende laser-metingen.

LAGEOS-2 satelliet [ASI]

Om meer details te verkrijgen zijn vanaf 2000 speciale satellieten gelanceerd, die zeer nauwkeurige GPS-ontvangers aan boord hebben: CHAMP, GRACE en GOCE. Meer informatie hierover is te vinden bij 'hl-SST en ll-SST' en onder 'satelliet-gradiometrie'.